به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، اینکه انسان به زادگاه خود عشق بورزد، امری ذاتی است؛ ریشهای در ناخودآگاه جمعی که هیچکس نمیتواند منکر آن شود. اما تاریخ ایران، مزارع وسیعی است که در آن، ادعاهای بزرگ وطندوستی، اغلب بر سر سفره تصمیمات لحظهای و مصلحتاندیشیهای کوتاهمدت قربانی شدهاند. وطندوستی، کلمهای برای شعار دادن نیست؛ بلکه کارنامهای است که باید با اعمال سنجیده شود. و اگر تاریخ را ورق بزنیم، بسیاری از مدعیان بزرگ این صفت، بزرگترین بازندگان و حتی خائنین به میراث این سرزمین بودهاند؛ آنان که در بزنگاههای سرنوشت، وطن را فدای موقعیت خود کردند و سرزمین را کوچک ساختند.
دو شاخصه محوری، معیار سنجش این ادعا در عمل است: حفظ تمامیت ارضی و اعتماد به نبوغ بومی.
نخست، قلمرو سرزمینی. چگونه میتوان مدعی عشق به میهن بود، در حالی که برگهای زرین تاریخ، سند واگذاری مناطق استراتژیک و نفتخیز ایران - از بحرین تا آذربایجان - به دست کسانی است که بر مسند قدرت، وطن را کوچک شمردند؟ در مقابل، این مقاومت و ایستادگی در برابر همه دشمنیهای منطقهای و جهانی برای حفظ حتی یک وجب خاک در مرزهای عراق و خلیج فارس، نماد عملی وطندوستی است؛ مرزهایی که در عین ادعاهای ارضی همسایگان، اجازه ندادند ذرهای از آن غصب شود.
دوم، استقبال از شکوفایی داخلی. وطندوستی حقیقی، هرگز چشم به بیگانگان ندارد و دستِ یاری به سوی پتانسیلهای زیر خاکستر خود دراز میکند. تاریخ مملو است از مسئولینی که نه تنها استعدادهای جوانان علمی و ورزشی را به رسمیت نشناختند، بلکه با نگاهی سلبی و از موضع ضعف، اختراعات بومی را بیارزش پنداشتند و مخترعان را دلسرد ساختند. اینجاست که شکاف میان مدیریت کلان و بدنه اجرایی آشکار میشود؛ شکافی که مانع حرکت روبهجلوی یک ملت میشود.
در نقطه مقابل این سکوت و بیارزششماری، سیره کسی قرار دارد که شاید هرگز واژه «وطندوست» را بر زبان نیاورد، اما عمل او ترجمان واقعی این مفهوم بود. با وجود تفاوت افقهای فکری، هر نوآوری و هر پیشرفت علمی بومی، مورد تأیید و تشویق قرار گرفت. اهمیت دادن به انسانهای توانمندی که ریشه در همین خاک دارند، نه تکیه بر راهحلهای وارداتی، معیار اصلی است. این دوگانه—حراست از مرزها و شکوفا ساختن ذهنها—تنها معیارهای عینی برای تشخیص وطندوست واقعی از مدعی کاذب در تاریخ ماست و این دو درس بنیادین، همواره از سوی رهبر انقلاب بر ضرورت تکیه بر اراده ملی تأکید شده است.
یادداشت از: فاطمه هاشمیزاده
انتهای پیام/